Циркус Бугари (татари)

Според прогнозите на професорите од центарот на демографска политика во Бугарија за 40 години Бугарите ќе станат малцинство во сопствената држава. Според Петар Иванов во 2050 Бугарија ќе брои 5.6 милиони жители од кои 3.5 милиони Роми, 1,2 милиони Турци и 800 000 Бугари кои до 2075 ќе се намалат на само половина милион. Додека бугарските европратеници изиграваат "болни мајмуни" во европскиот парламент и бараат да биде признаено некакво бугарско малцинство и бугарска политичка партија во Македонија, Ромите и Турците им копаат гроб на Бугарите во сопствената држава.
Превентивни мерки презема Бугарската влада со тоа што им дава бугарски пасоши на Македонци,Молдавци,Руси,Ерменци и др. кои од најразлични причини а најчесто финансиски аплицираат за добивање бугарски пасоши. Но и тука приказната полека завршува. Притисната од европската унија Бугарија почна да одбива голем дел од апликантите кои имаа поднесено за бугарски пасоши. Полека и во Македонија се намалува интересот за вадење на бугарски пасоши откако македонија ја доби визната либерализација. 95% од Македонците кои имаат бугарски пасоши истите ги имаа извадено од финансиска причина и за да можат безвизно да патуваат во ЕУ а останатите 5% се изроди кои како и да е не беа и не се лојални граѓани на оваа држава и само служеа како шпиони на туѓа пропаганда во случајов Бугарската , која и тоа како е анти Македонска. Бугарските органи и служби полека почнаа да сваќаат дека огромен дел или процентуално околу 95% од странците што добиле Бугарски пасоши не чувствуваат ништо за нивната вештачка и бедна творевина наречена според "големото" азиско племе Бугари - Бугарија. Што се однесува до Македонците кои се одродија од сопствената држава и народ за неколку бедни бриселски евра казната ке ги стигне се надевам за брзо. Едноставно тие луѓе му ја продадоа сопствената душа на ѓаволот.
Како и да е Бугарските европратеници се крајно исплашени од исчезнувањето на нивниот вештачки народ-бугарскиот и во избезумена состојба повторно се вртат на нивните санстефански амбиции и желби кои и тоа како се ИЗМИСЛЕНИ и НЕРЕАЛНИ. Свесни за нивната иднина која и не е така светла почнуваат да бладаат и да паничат во една престижна светска институција како што е европскиот парламент подбуцнати од нивните топли браќа од југот и да ни штетат нам Македонците иако немаат никаква корист од тоа што го прават. Како и да е свеста кај Македонецот е голема и нема да се продаде на некој бугарин за бедни европски пари. Оваа порака е од мене лично кој им тврдам дека и да се последна држава во светот подобро ќе умрам одколку да се пишам бугарин. Бугарските власти треба да знаат дека во Македонија никогаш ни имало па ни ќе има бугари и им предлагам доколку сакаат да си ја спасат својата бедна вештачка нација под итно да го преземат следниов чекор:
-Одете си од териториите на Македонија (Пиринскиот дел) на Тракија и на Мизија во правец северо-исток. Во денешна Русија има република по име Татарстан која до пред стотина години се викаше Булгаристан. Тоа е вашата татковина тоа е територијата која ви припаѓа.
Престанете да ја силувате Европа и да правите циркус од Европскиот парламент и прифатетеја оваа искрена препорака од добронамерни соседи!

Од Авторот

Солун е наш!

After the Balkan Wars (1912-1913), the First World War (1914-1918) and especially after the Peace Treaties of Lausanne (1923), which gave the Macedonian issue a central place, there began a great ethnic cleansing of Macedonians, who in 1912 had numbered 374,000, from the Aegean part of Macedonia. Disregarding the principle of respect for minority rights within existing states, the negotiations in Lausanne accepted the principle of an obligatory resettlement of Christians from Turkey (Greeks, Turkophones, etc.) and of Moslems from Greece (Turks, Macedonian Moslems, etc.). Under the convention for obligatory emigration, 350,000 Moslems were expelled from Aegean Macedonia. 40,000 of these were Macedonian Moslems. In place of the Macedonians expelled to Bulgaria and Turkey (a total of 126,000) the Greek state resettled 618,000 persons of Greek and non-Greek origin in Aegean Macedonia. This heterogeneous population, colonized in the Aegean part of Macedonia in the period between the two world wars, came from other parts of Greece, as well as from Asia Minor, the Black Sea region, the Caucasus, western Thrace, Bulgaria and other places. The large majority of the refugee Christian population was settled in villages throughout Aegean Macedonia, thus creating what has become known as the village, or agricultural, colonization; and a smaller number were colonized in towns, creating the so-called urban colonization. 134 This large colonization effected by Greece resulted in a major change in the historical status of the Macedonian language. Once the language used by most, it was now afforded only the status of the language of a minority, or the status of a family language, which was spoken by 240,000 Macedonians. The large ethnic changes were the cause of changes in the status of the Greek language as well. From being the language of a minority, it now became the most used language, being imposed even on the Armenians, the "Turkophones", the in-comers from among the various Caucasian peoples, etc. With the imposition of the Greek language and with the help of mixed marriages, a new Greek nation was being created in Aegean Macedonia. The colonization by this population, whom the Macedonians called madziri (in-comers, foreigners), resulted in Aegean Macedonia losing its Macedonian ethnic character. The Macedonians (240,000) became a minority; they were present as a majority only in the western part of Aegean Macedonia (Kostur, Lerin and Voden regions). The large colonization brought about by the Greeks was followed by a law passed by the Greek government in 1926 on the change of the toponymy of Aegean Macedonia. All villages, towns, rivers and mountains were renamed and given Greek names. The Greek state achieved this through a policy of state terror. As early as the period of the Balkan War of 1913 Greece had begun the ethnic genocide of the Macedonian people. The cruelty displayed by the Greek soldiers in their dealings towards the Macedonian people was merciless. Following the political partition of Macedonia in 1913, Greece launched upon an active policy of the denial of the nationality and the assimilation of the Macedonians. The name Macedonian and the Macedonian language were prohibited and the Macedonians were referred to as Bulgarians, Slavophone Greeks or simply "endopes" (natives). At the same time, all the Macedonians were forced to change their names and surnames, the latter having to end in -is, -os or -poulos. With the denial of the Macedonian nation went the non-recognition of the Macedonian language. It was prohibited, its standing was minimized and it was considered a barbarian language, unworthy of a cultured and civilized citizen. Its use in personal communication, between parents and children, among villagers, at weddings and funerals, was strictly forbidden. Defiance of this ban produced Draconian measures, ranging from moral and mental maltreatment to a "language tax" on each Macedonian word that was uttered. The written use of Macedonian was also strictly prohibited, and Macedonian literacy was being eliminated from the churches, monuments and tombstones. All the churches were given Greek names. The attacks on the Macedonian language culminated at the time of Ioannis Metaxas (1936). General Metaxas banned the use of Macedonian not only in everyday life in the villages, in the market-place, in ordinary and natural human communications and at funerals, but also within the family circle. Adult Macedonians, regardless of their age, were forced to attend what were known as evening schools and to learn "the melodious Greek language". The violation of the ban on the use of the Macedonian language in the villages, market-places or the closed circle of the family caused great numbers of Macedonians to be convicted and deported to desolate Greek islands.

"The Famous Macedonian Parole - Solun (Thessaloniki) belongs to us"

КАКОВ ТАТКО ТАКОВ СИН

Македонија веќе стана позната како параспур држава во која место нејзиниот народ владеат било какви странци што ќе ни ги пратат од надвор. Од Кристофер Хил и шверцерот на цигари од Португалија кои ги правевме какви сакаат херои на нашата земја. Што и да ни кажат им се подмочувавме од радост. Генерациите што доаѓаат по нас ќе прашуваат како сме можеле да им дозволиме земјата која некои од нас едвај дочекаа да стане независна и самостојна од Србославија, и независна од Бугарија и од Грција, да ја направат лабораторија за испитување на сите геноцидни идеи кои не би помислиле дома да ги пробаат, или ако помислат, нивните граѓани ќе ги обесат на првиот плоштад.

Дојде потоа Лери Батлер со се мустаките, да направи воен бункер на сред Калето, и олеснувачите Леотар и Пердју. Каде е сега Леотар во Франција да бара државни вработувања за Ромите кои ги депортираат како во времето на Хитлер? Каде е Пердју да ни објасни како Љуботен воено злосторство, а бомбардирањето на Ирак и илјадниците убиени цивили не се воено злосторство?

Сите овие амбасадори и пратеници се ситна боранија за Ерван Фуере. Ирецот прави да почнеме жалиме по Батлер и по Леотар.

Дали некој кога давал агреман прашал кој е тој Ерван Фуере? Настрана тоа што едвај го избркале од Словенија, кога Ерван Фуере планира да ни каже дека неговиот татко е осуден фашист? Дека не е Ирец туку дека е Келт, или Бретонец? Дека е националист кој и ден денешен се бори за отцепување територии од Франција и од Велика Британија и за спојување со Ирска?

Фуере може да мисли дека сите во Македонија се како неговите купени слуги од СДСМ. Дека нема Македонци кои знаат да читаат на интернет и не знае дека има блогови и интернет сајтови кои се тука кога македонските медиуми не смеат нешто да објават.

Татко му на Ерван Фуере, Јан Фуере, денес има направено 100 години. Ако Европската Унија доброволно не ни го повлече син му, и ако сите Фуеровци се долговечни како него, нема никогаш да дочекаме да влеземе во ЕУ.



Јан Фуере е на чело на Фондација која се залага за отцепување на Бретоња од Франција, и за менување граници. Стариот Фуере не се ни родил во Ирска, туку е роден во Бретоња и цел живот се борел за нејзино отцепување од Французите и за правење на келтска супердржава со Ирска, со Шкотска и со Велс. Кога Франција се борела против фашистите во Втората Светска ВОјна, Бретоњците на Јан Фуере од зад грб ги саботирал Французите. Германците барале слуги да им помогнат полесно да ја окупираат Франција и ги лажеле Бретоњците дека ќе им дозволат да формираат нивна држава. За карактерот на Фуеровци најдобро зборува што тие се нашле да им помогнат на фашистите.

Фуере може нас да не учи дека не чини тоа што бараме историски корени и што зборуваме за славното македонско минато, а неговиот татко цел живот работел за копање по келтските корени и учење дека Бретонците се постари и попаметни од Французите. Да му ставиме една статуа на Астерикс и Обеликс на мостот Гоце Делчев и веднаш Фуере ќе се сврти по проектот Скопје 2014.

За памет за сите што мислат да си ја предадат државата и да им служат на надворешни непријатели, Фуеровци никогаш не си ја добиле својата независна Бретоња од фашистите.

"In particular I would point to three Bretons - Yann Goulet, Alan Heussaff and Yann Fouere - who were respected members of the republican-nationalist cultural establishment. Contrary to a carefully cultivated impression these three (a) were not noble Breton nationalists but collaborated with the Nazi security forces in Brittany and (b) enjoyed the esteem of what I call armchair Ailesbury Road republicans until the end. http://www.independent.ie/opinion/analys...21051.html

Откако ги искористиле како петта колона против Франција, Германците ги отфрлиле како отпадок. Стариот Фуере и неговите пријатели бретоњски востаници останале да си сонуваат за државата што требало да им ја дадат Германците.

Кога Американците ги избркале Германците од Франција, татко му на Фуере, како слуга на фашистите, требало да го снајде заслужената казна. Синот Фуере сега ни зборува за Хашки трибунали и за тоа како цел народ треба да одговара за воени злосторства, а неговиот татко побегнал од францускиот суд кој по војната требало да му суди за помагање на фашистите и окупаторите. На страницата на неговата Фондација пишува дека чекал да му се роди синот Ерван, па да побегне во Велика Британија и под лажно име да се крие од правдата и да продолжи да работи на своите националистички планови и да чека некој друг да дојде да му помогне да прави нови држави и да прекројува граници. Кога Британците сфатиле што човек се крие кај нив, стариот Фуере побегнал во Ирска и така Ерван и неговите браќа и сестри станале Ирци и подоцна големи Европејци.



Што кажува за една држава кога како амбасадори и праќаат луѓе како Ерван Фуере, кои не ги кријат своите политички агенди и планови? Кои кријат за националистичките и фашистички планови на родителите и кои бегаат од правдата? Нели криење од суд е признавање на вината? Во ваква ли Европа треба да влеземе и по која цена? Уште потоа се прашуваме какви луѓе треба да дојдат да ни зборуваат за идеи за промена на името, за менување на нацијата, на народот и на јазикот. Ако некој го праша синот Фуере за татко му, сигурно ќе каже дека се борел за правата на неговите луѓе, дека се припадници на мал, древен народ на кој му се заканувало претопување од Французите и дека затоа работел за фашистите. Ако во семејството Фуере толку се грижат за правата на Бретоњците зошто сега не се грижи за правата на Македонците, кога ни се заканува геноцидно уништување и претопување? Каде се нивните принципи за мал народ како нашиот кого Грците решиле да го уништат? И како ќе оправдаат тоа што Европа не сака да слушне за нашите права, што сите правила ги измени по ќеиф на Грците, за да не можеме да станеме членки како нив на НАТО и на ЕУ, и од сите народи во ЕВропа, ние само да не можеме да бидеме рамноправни?

Превземено од форум-котле!

Јас сум Македонија!

МАКЕДОНЕЦ сум затоа што:
Сум МАКЕДОНЕЦ по род, култура, историја, традиција!
Зборувам MАКЕДОНСКИ!
Ја чувствувам крвта МАКЕДОНСКА во моите вени!
Сум од родот древен на Филип и Александар!
Сум МАКЕДОНИЈА - земја библиска, една и единствена, од секојпат и за секојпат!

Ги има изроди што велат
МАКЕДОНИЈА не е МАКЕДОНИЈА, а
МАКЕДОНЦИТЕ не се МАКЕДОНЦИ!
Сочувствуваме со нивниот таксират!
Ако не го чувствуваат исконското во себе, не можеме да им помогнеме!
Некому со сила можете да му земете, не можете да му дадете!

Луѓето се раѓаат, живеат и создаваат со Божји аманет!
Да не ги заборават делата на оние пред себе!
да не плукнат на нивниот самопрегор, визија и жртва!
Божји аманет е да остават вредност зад себе, кога веќе ќе нè нема!
Божји аманет е да се сака својот род и да се споделува со другите!
Тој што нема чувство за својот род, не може да има чувство за друг!

Вредни сме во светот и вредни сме за светот се додека го негуваме чувството МАКЕДОНСКО во нас!
Само како МАКЕДОНЦИ сме вредност за сегашните и идните генерации!
Само како МАКЕДОНЦИ можеме да го почитуваме другиот и да се грижиме за неговото добро како што се грижиме за своето!

Не ни е сеедно!
Името и идентитетот не се наша сопственост!
Како МАКЕДОНЦИ денес, сме ги наследиле од МАКЕДОНЦИТЕ што биле и сме ги позајмиле од МАКЕДОНЦИТЕ сè уште неродени!

Ги сакам другите оти го ценам мојот корен.
Го сакам светот оти ја сакам мојата земја.
Го сакам животот оти е Божји дар.
Ја сакам МАКЕДОНИЈА оти тоа сум ЈАС!

Затоа, мои МАКЕДОНЦИ, но и сите Вие драги браќа и сестри со вера во Бога, ве повикувамe да се придружите кон овој



А М А Н Е Т

1. Ни името ни идентитетот МАКЕДОНСКИ не се ни проблем ни прашање! Не се проблем ни за 127 држави во светот. Проблем можат да бидат само за оние што не се сигурни кои се и зошто се! Да нема недоразбирање: Името и идентитетот МАКЕДОНСКИ не се на продажба ниту пак се тема за расправа!

2. ЕУ и НАТО се заедници на достоинствени нации кои знаат кои се и што се. Како такви нè сакаат и нас. Тие што не се доследни кон себе, нема да бидат доследни и чесни ни кон другите. Само како МАКЕДОНИЈА и МАКЕДОНЦИ сме придобивка за Европа и светот!!!

3. Сме за разумен компромис до кој треба да стасаат со себе самите оние, кои несигурни во сопствениот идентитет, патетично го негираат нашиот. Имаме сочувство и разбирање за нивниот таксират, но и цврста верба дека еден ден, не многу далечен, ќе смогнат разум и храброст да се соочат со реалноста дека МАКЕДОНИЈА и МАКЕДОНЦИТЕ постојат и ќе постојат, како нивни искрени соседи и пријатели!!!

4. Под името МАКЕДОНСКО нè препознаваат на сите меридијани на оваа наша планета, една и единствена, како што и името ни е едно и единствено!

5. МАКЕДОНЕЦ е роден водач и победник, одговорен кон себе, кон блиските и кон сите што Бог ги создал. МАКЕДОНЕЦ е втор збор за креација, бистра мисла и чисто срце, за сомилост, но токму затоа и за строгост, кон себе и кон другиот. МАКЕДОНЕЦОТ создава и остава зад себе цивилизациски дела, споделува и поучува, насочува и втемелува. Тоа е генетскиот код на МАКЕДОНЕЦОТ!!!

Човекот во Стариот Завет бил восприеман според принципот:

„какво е неговото име, таков е и тој“

МАКЕДОНИЈА ВЕЧНА !!! И ЕДИНСТВЕНА!!!

Ова ли е Европа?

На 31.01.2011 г. сутринта служители на Държавната агенция за национална сигурност (ДАНС) са нахлули в печатницата на фирма „Ираник – М” гр. Благоевград и без да покажат заповед и да дадат нщкакво обяснение са конфискували току що отпечатения и все още неразпространен брой на бюлети „Македонски глас“ в пълния му тираж от 2500 екзепляра, посветен главно на преброяването на населението в България, което започва на 1 февруари 2011 г. Директорът на печатницата Стоян Николов Михайлов и още един работник са били отведени от хората на ДАНС и са задържани през целия ден като са ги карали да пишат обяснения във връзка с отпечатването на бюлетина. През цялото това време служителите на ДАНС отказали да покажат каквато и да било заповед и да дадат каквото и да било обяснение за незаконните си действия.
Конфискувания бюлетин не е върнат.
В прокуратурата е внесена жалба от издателите на бюлетина.

„Македонски глас“ е безплатно некомерсиално издание посветено на положението и правата на македонското малцинство в България, изповядващо принципите на деморкацията и правата на човека, което излиза вече шеста година. Със съгласието на издателите – Пирински македонски информационен център публикуваме конфискувания брой в PDF формат

Крстосницата

Отсекогаш  низ историјата, Македонија била раскрсница на Балканот, во која се вкрстувале главните патишта кои ги поврзувале северот и југот, истокот и западот. Во текот на XIX век Македонија сеуште го држи приматот на главен сообраќаен јазол на Балканот. Главната „магистрала“ која поминувала низ Македонија и ја поврзува Средна Европа со Егејско море, е патот кој од Ниш преку Лесковац, Врање, Куманово, Скопје, Велес стигнува до Солун. Овој пат ја сече Македонија на два дела, а во исто време и ја поврзува. Втора по важност „магистрала“ била Виа Егнација која Драч го поврзувала со Цариград. Истовремено Македонија била испресечена и со цела мрежа од сувоземни патишта кои во исто време ја поврзувале целата територија со соседните или подалечни земји, Сите тие штишта на некој начин се поврзувале со главните „магистрални патишта", а преку нив со Солун, Цариград, Ниш, Белград и натаму.
До седумдесеттите години од XIX век патните комуникации во  Македонија се наоѓале во многу лоша состојба. До изградбата на железницата во 1873 година, патувањето по патиштата низ Македонија која била во рамките на Отоманската империја, преставувало вистинска авантура. Еден од современиците на тоа време вели: „Со мирна душа, може да се рече, дека во Турција нема патишта, а може исто така да се рече дека ги има насекаде. Во рамниците ширината на јавните патишта не е определена и патникот може да се оддалечува лево и десно од патот според својата волја... Во шумите, во планините и насекаде каде што има пречки, патиштата се патеки нееднакви по ширина и кривулести... и се тешко проодни.“
Во турската држава не постоело тело кое би се грижело за одржувањето на патиштата. Патишта по кои можеле да се движат коли биле малубројни. Затоа коли за превоз на стока се употребувале само на блиски растојанија и тоа главно по рамниците. Правците на патиштата во Македонија зависеле од конфигурацијата на теренот и главно биле создадени од природата, а не од човечка рака. Патиштата кои биле трасирани од старите Македонци а подоцна и од Римјаните, биле запуштени, неодржувани и поради тоа во голема мера биле неупотребливи.
Патиштата не биле безбедни а се патувало долго дури и кога како превозно средство се користел коњот. Да се помине пат со коњ од Битола до Солун, преку Острово, Воден и Ениџе-Вардар, било потребно ден и пол или 35 часа, а од Битола до Скопје, преку Прилеп и Велес, околу 28 часа. Слично се патувало од Битола до Кожани, околу 31 час, потоа Битола Костур 16 часа, а да се стигне до Јанина биле потребни 56 часа. Од Битола за Скадар, како продолжение на патот од Солун се патувало со коњ вкупно 89 часа, слично како од Солун за Цариград, преку Сер и Кавала, за што биле потребни околу 108 часа. За да се стигне од Белград до Солун , преку Јагодина, Ниш, Куршумлија, Приштина и Скопје било потребно 130 часа или околу пет и пол дена.
Низ Македонија поминувале три патни правци кои го поврзувале Цариград со Балканот и Европа. Првиот од Цариград  до Сараево одел преку Татар Пазарџик, Дупница, Кустендил, Крива Паланка, Страцин,  Куманово, Врање и Приштина (240 часа). Вториот од  Цариград до Скопје одел преку  Кавала, Сер, Петрич, Струмица, Радовиш, Штип и Велес (130 часа) и третиот  Цариград - Скадар  преку Куманово - Скопје и Тетово (197 часа).
Зголемениот транзит на стока низ Македонија, потоа зголемената побарувачка на производи од земјата за потребите на земјите од Западна Европа, вклучувајќи ги тука воено-стратегиски потреби на Отоманската империја ги принудиле надлежните турски власти во втората половина на XIX век да започнат со изградбата на модерни патишта во Македонија. Најпрво започнале работите за обновување на патот од Солун до Битола во 1859 година а во 1865 година започнала изградбата и на поширок пат од Солун до Сер. Најголем дел од товарот за време на обновата и изградбата на овие патни правци го понеле месните жители кои биле принудени да кулучат или пак да плаќаат одредена тарифа за да бидат ослободени. Според податоците изнесени во „Историјата на железниците во Македонија„ Скопје 1973,  годишната тарифа изнесувала 40 пијастри на човек, 20 пијастри за коњ или маска и 10 за магаре.
Иако во втората половина на XIX век, особено по Берлинскиот конгрес (1878) турските власти посветувале поголемо внимание за обновување и изградба на нови патишта, состојбата со комуникациите значително не се подобрила. Работите при изградбата на овие патни правци одела многу бавно и била неквалитетна, така да  кратко време по завршените работи заради недоволната грижа за одржување, тие престанале да бидат погодни за јавен сообраќај,
Патувањето на луѓето на поголема далечина, заради небезбедните патишта и опасноста од ограбување, било уште поголем проблем отколку транспортирањето на стоката. Приклучувањето на патниците кон некој од формираните карвани било само еден од начините како безбедно да се стигне до посакуваната дестинација. Но не секогаш можело да се чека на формирање на трговски карвани за да се патува со голема придружба. Во таков случај на пат се тргнувало со придружба организирана од властите, но која пак не била доволна гаранција за сигурно патување.
На главните патишта низ Макеонија, на извесни растојанија, постоеле анови за одмор и преспивање на патниците. Бидејќи најчесто се патувало коњи, камили, мазги, магариња и биволи, поголемиот дел од престојувалиштата бил приспособен за сместување на добитокот. Во внатрешноста на зградата немало ниту прегради, ниту под, ниту мебел, така да луѓето и животните се сместувале заедно.
Во 1862/63 година познатите англичанки Мјур Макензи и А. Ирби, патувајќи низ Балканот ќе пропатуваат и низ Македонија. За своето патување низ Европска Турција тие во 1867 година ќе издадат книга. Во неа тие ќе ги забележат своите впечатоци за патувањето низ Македонија, кои во малку слободна интерпретација ќе бидат презентирани и во книгата за „Историјата на македонски железниси“  од 1973 години.
Еве како англичанките Макензи и Ирби го доживеала своето пропатување низ македонската земја.
„Никој нека не се обиде јавајќи по сонце да ја мине Солунската радмница. По неа врви новиот „царски" друм, лоша направа во вистинска смисла на зборот. Тој е лошо направен, полн е со дупки; летото е тврд како камен, а зиме каллив. Освен тоа тој е направен со насилство и кражба. Друмот излегува на Вардар каде шго се прави еден мосг и штом патниког се појави штиците се дигат и мајсторот не га спушта додека не му го плагите тоа што го бара.
На извесно растојание од Воден, на патот кон Битола, наидовме на некакви врати на кои се наплатува патарина и видовме како Арнаути га запираат патниците. Нас, бидејќи патувавме со бујурдија, не ни наплатија патарина, а нашиге стражари ни рекоа дека пагарина земаат само од „сиромасите". Дури откако човек ќе ги види овие стражари може да знае како арнаутската полиција го чува овој друм, односно како го прави опасен.
Далечината од Битола до Прилеп обично се смета на 6 часа и 6 долги часа требало да се полминат по прашливата полјана којашто га раздвојува овие два града. На овој пат може без страв од некоја несреќа да се помине на коли, а тоа е така многу.
Од Прилеп до Велес е 11-12 часа, Бидејќи преку Бабуна не се полминува со кола_; тргнавме со коњи. Наместо ајдути сега нивните најблиски „роднини" - заптиите, држат една кула на највисокиот врв на теснината; тука патниците обично се одмараат малку откако се намачиле качувајќи се по лошиот турски пат...
Везир-ан лежи на подножјето на теснината и е најдобар ан кој го видовме во Турција; има еден горен кат, сигурни скали и ловеќе од една соба за гости; Уште повеќе, прозорците во најубавата соба беа од стакло...
Продолживме со кола но патот беше полн со грутки како некоја изорана ледина, а земјата, испечена на сонце, беше тврда како железо. Пропаѓањето и излегувањето од тие грутки со колата личешс на еден вид мачење.. Потоа се откажавме да патуваме со кола и така по вторпат (првиот пат беше помеѓу Цариград и Белград) заврши нашиот обид по внатрешноста на Турција да патуваме со коли.
Се ослободивме од колата, но како да патуваме натаму? Патот од Велес до Скопје врвеше преку една зажарена рамница. А дали да седнеме во кола која ја влечаг биволи како што е обичај овде? Но биволите се движат грипати побавно од најбавниот коњ. Во тој момент нашиот толкувач ни предложи: „да ви кажам како Турците га пренесуваат своите жени од едно место на друго и како сами патуваат кога се болни. Од дрво се прави „мала собичка" со врата и прозорци и се прицврстува на мотки. Коњите ја носат собичката, а по двајца луѓе одат отстрана да ја придржуваат..." Со други зборови не ни остануваше ншпто друго освен да патуваме на носила и тоа многу груби.“
Накратко вака изгледало патувањето низ Македонија во XIX век. Ако вака изгледало патувањето на овие две туѓинки кои посебно биле заштитувани од турските власти и следени од гавази и друга придружба, како ли тогаш изгледало патувањето на обичните македоски христијани, на обичниот Македонец.

Текстот е превземен од Македонска Нација

До Македонците

Нека сите разберат дека немало време кога не сме биле и нема да дојде време,кога нема да бидеме.Во текот на своето многувековно постоењенашиот народ издлабил длабока,неизбришлива трага во историјата на човештвото.Целиот свет знае за величието на древната македонската култура и за моќта на македонската империја,создадени од македонскиот народен дух и затоа никој не е во состојба да го избриши името на Македонија и Македонците од историското и од културното битие на човештвото.Македонскиот народ е народ-маченик. Тој заслужува да биде сакан и тоа од се срце, сеоддајно,бескрајно. Очите на мајка Македонија се свртени кон нас Македонците и ние треба да ги оправдаме нејзините надежи.Нека не се срамуваме од нејзиното страдание, затоа што нејзиното страдање е и наше страдање, страда ли таа - страдаме и ние.А нејзините рани не се малку.Нема веќе здраво место по снагата и. Секоја рана - удар од враг.А колку многу боли кога е од свој.Но да не зборуваме за нив, бидејќи среќата на нивниот живот е во нивниот стомак, а славата им - во нивниот срам.Деновите нивни се на привршување, а крајот им - сосема близу.Тие ке загинат и ништо нема да остане од нив,а достојните, макар и да загинат, пак ќе оживеат.По нив ќе дојдат други и редовите нивни ќе се умножат и заздрават.Секое добро дрво дава добар плод. А колку добра е мајка Македонија! Кој ќе се осмели да каже дека таа раѓа само предавници? Добрата мајка добри синови раѓа и тие нема да ја заборават.Ние Македонците знаеме да сакаме и затоа нашиот народ е горд поради своите чеда. Браќа Македонци, нека да ја заслужиме гордоста на нашиот народ-маченик.Живееме ли - за Македонија да живееме.Умираме ли - за Македонија да умреме. Така што живи или мртви - на Македонија да и припаѓаме.